Jugosławia była jednym z ostatnich państw w Europie, które uznało istnienie ZSRR.
Starych układów i zobowiązań między Serbią a Rosją nie dało się ot tak unieważnić. Lojalność między dworami, a także bieżąca polityka i gra interesów nie pozwalały Belgradowi ich złamać. Nawiązanie stosunków dyplomatycznych między Jugosławią i Związkiem Radzieckim nastąpiło dopiero w 1940 roku. W dobie rządów Stalina.
Georg Ostrogorski – historyk, bizantynolog, dydaktyk kształtujący wiele pokoleń badaczy.
Nina Kirsanowa – primabalerina, ceniona pedagog, gwiazda sceny baletowej Belgradu.
Grzegorz Samojłow – architekt wielu budowli w Belgradzie, odcisnął widoczny ślad w wyglądzie miasta.
Wcześniej było Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców obok Francji pierwszym wyborem dla wielu Rosjan uciekających przed wojną domową i terrorem bolszewickim.
Otwarte granice Królestwa dla rosyjskiej „białej” emigracji uniemożliwiły zablokowanie jugosłowiańsko-rosyjskich stosunków kulturalnych. Serbskie „добро дошли” ułatwiło wielu wybitnym Rosjanom wniesienie niezaprzeczalnego wkładu dla nauki, kultury i sztuki – tak jugosłowiańskiej, jak i europejskiej.
Antoni Bilimowicz – matematyk, Aleksander Igniatowski – profesor medycyny, Grzegorz Samojłow – architekt i malarz, Nina Kirsanowa – primabalerina, Aleksander Sołowiew – historyk i prawnik, Mikołaj Krasnow – architekt, Włodzimierz Laskariew – geolog, Piotr Wrangel – generał białej armii i oczywiście Georg Ostrogorski – historyk, na którego „Dziejach Bizancjum” wykształciły się pokolenia polskich nauczycieli.
To jedni z dziesiątek tysięcy Rosjan, którzy po rewolucji październikowej, bezpośrednio lub pośrednio, także przez Polskę, dotarli do Jugosławii i tam kontynuowali swoją pracę.
***